گنجینه

سنگ پشت

ganjeeneh — Wed, 04 Mar 2009 20:14:18 GMT

پشتش سنگین بود و جاده های دنیا طولانی. می دانست که همیشه جز اندکی از بسیار را نخواهد رفت. آهسته آهسته می خزید دشوار و کند. و دور ها همیشه دور بود.
سنگ پشت تقدیرش را دوست نمی داشت و آن را چون اجباری بر دوش می کشید.
پرنده ای در آسمان پر زد سبک. و سنگ پشت رو به خدا کرد و گفت:
این عدل نیست این عدل نیست. کاش پشتم را این همه سنگین نمی کردی.
من هیچ گاه نمی رسم. هیچ گاه. و در لاک سنگی خود خزید به نیت نا امیدی.
خدا سنگ پشت را از روی زمین بلند کرد. زمین را نشانش داد. کره ای کوچک بود.
و گفت: نگاه کن. ابتدا و انتها ندارد. هیچ کس نمی رسد.
چون رسیدنی در کار نیست. فقط رفتن است. حتی اگر اندکی.
و هر بار که می روی رسیده ای.
و باور کن آنچه بر دوش توست تنها لاکی سنگی نیست
تو پاره ای از هستی را بر دوش می کشی.
پاره ای از مرا.

خدا سنگ پشت را بر زمین گذاشت. دیگز نه بارش چندان سنگین بود و نه راهها چندان دور.
سنگ پشت به راه افتاد و گفت:
"رفتن حتی اگر اندکی"
و پاره ای از "او" را با عشق بر دوش کشید.

تک جمله ها...

ganjeeneh — Tue, 11 Mar 2008 09:50:18 GMT

هر گاه فکر کردي گناه کسي آنقدر بزرگ است که نمي تواني او را ببخشي. بدان که آن از
کوچکي روح توست نه از بزرگي گناه او.

ديگران رو ببخش نه بخاطر اينكه انها سزاور بخشش تو هستند بلكه فقط بخاطر اينكه تو سزاوار آرامشي - زرتشت

هدف چيزي نيست كه تو بخواهي به آن برسي...هدف به تو مي رسد و فقط زماني تو را مي يابد كه تو آمادگي داشته باشي...نه قبل از آن

هرگز چهار چیز را در زندگیت نشکن: اعتماد، قول، دوستی و قلب. چون وقتی که اینها بشکنند، صدا نمی کنند اما درد زیادی به جا می گذارند.

زندگی

ganjeeneh — Thu, 28 Feb 2008 07:47:53 GMT

زندگی مثل بالا رفتن از یک کوه می مونه. خیلی سخته. خیلی باید مراقب باشی تا سقوط نکنی. کوه پر از صخره های ناجور و جاهای سست گول زنکه که هر آن ممکنه بلغزه و زیر پاتو خالی کنه.
کلی سختی می کشی، کلی به خودت فشار میاری، کلی تحمل میکنی و کم کم بالا میری. اما یک لحظه، فقط کافیه یک لحظه حواست پرت بشه، یک لحظه بی دقتی کنی، اشتباه کنی. اون وقته که سقوط می کنی ته دره. می رسی به جای اولت. شاید هم پایین تر.
باز باید دوباره تمام راه رو از اول شروع کنی، دوباره از صفر بالا بیای. شروع کنی به بالا اومدن. اما این بار مصمم تری که تا بالای بالا بری. که حواست را جمع کنی که اشتباه نکنی. اما این کوه خیلی نامرد و فریب کاره. باز گمراهت می کنه. باز حواست را پرت می کنه. و تو باز سقوط می کنی.
و دوباره و دوباره ....
وبا هر سقوط چیزی از تو کم می شود. و با هر سقوط چیزی از تو کم ... و با هر سقوط چیزی از تو ....
و شاید به جایی برسی که دیگر نتونی بلند شوی .... و هیچ کس تو را به خاطر افتادنهات سرزنش نمی کنه. و هیچ کس به خاطر افتادن هات شانس دوباره بالا رفتن و دوباره امتحان کردن را ازت نمی گیره. و تو می تونی هر بار که افتادی دوباره امتحان کنی. اما ... اما مواظب باش، که بعضی افتادنها دیگه برگشتی نداره !
اما امیدی در تو هست. امید بالا رفتن و رسیدن. که تو را بعد از هر سقوط مصمم تر می کنه. که بعد از هر سقوط تو را با نیروی بیشتری به بالا رفتن وا می دارد. که این بار باید حواست را بیشتر جمع کنی که اشتباه نکنی. که تحمل کنی سختی های راه رو ... تا به قله زندگی برسی.

فکر کنیم 8

ganjeeneh — Sat, 16 Feb 2008 15:55:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم

الحمد لله رب العالمين

الرحمن الرحيم

مگر تو کیستی که ...

ganjeeneh — Mon, 11 Feb 2008 12:54:18 GMT

وقتی این داستان رو خوندم احساس کردم که چقدر کوچکم...

رابرت داوینسنز، قهرمان مشهور ورزش گلف آرژانتین زمانی که در یک مسابقه موفق شد مبلغ زیادی پول برنده شود، در پایان مراسم زنی به سوی او دوید و با تضرّع و التماس از او خواست پولی به او بدهد تا بتواند کودکش را از مرگ نجات دهد، زن گفت که او هیچ هزینهای برای درمان پسرش ندارد و اگر رابرت به او کمک نکند کودکش میمیرد. قهرمان گلف درنگ نکرد و بلافاصله تمام پولی را که برنده شده بود به زن بخشید.
هفته بعد یکی از مقامات رسمی انجمن گلف به او گفت که ای رابرت ساده لوح خبرهای جالبی برایت دارم، آن زنی که از تو پول خواست اصلاً بچه مریض ندارد حتی ازدواج هم نکرده است او تو را فریب داده دوست من.
رابرت با خوشحالی جواب داد: خدا را شکر پس هیچ بچه ای در حال جان دادن نبوده است. این که خیلی عالی است!

از وبلاگ مهمون تازه وارد

جبران خلیل جبران می گوید:
تو بارها می گویی خواهم داد، اما به آن که سزاوار باشد. ‏درختان باغ تو چنین نمی گویند، و گله های چراگاه تو نیز هم. این ها می دهند تا زندگی کنند، ‏زیرا ندادن همان است و مردن همان. ‏
بی گمان آن کس که سزاوار دریافت روزها و شبهای خود باشد، سزاوار دریافت دهش تو نیز هست. ‏و آن کسی که سزاوار نوشیدن از دریای زندگی بوده باشد، سزاوار است که جام خود را از جوی ‏باریک تو پر کند.
مگر تو کیستی که مردمان باید گریبان خود را باز و غرور خود را بی پرده کنند تا تو ارزش آنها را برهنه و غرورشان را بی شرم ببینی؟ نخست کاری کن که خود سزاوار دادن و دارای دست دهش باشی. زیرا که به راستی زندگی است که به زندگی می دهد و تو که خود را دهنده می پنداری، شاهدی بیش نیستی.

آدمها

ganjeeneh — Mon, 04 Feb 2008 06:12:18 GMT

دكتر شريعتي انسان ها را به چهار گروه زير دسته بندي كرده است

دسته اول ؛ آنانی که وقتی هستند هستند، وقتی که نیستند هم نیستند

عمده آدم‌ها حضورشان مبتنی به فیزیک است. تنها با لمس ابعاد جسمانی آن‌هاست که قابل فهم می‌شوند. بنابراین اینان تنها هویت جسمی دارند.



دسته دوم ؛ آنانی که وقتی هستند نیستند، وقتی که نیستند هم نیستند

مردگانی متحرک در جهان. خود فروختگانی که هویت شان را به ازای چیزی فانی واگذاشته‌اند. بی‌شخصیت‌اند و بی‌اعتبار. هرگز به چشم نمی‌آیند. مرده و زنده‌شان یکی است.



دسته سوم ؛ آنانی که وقتی هستند هستند، وقتی که نیستند هم هستند

آدم‌های معتبر و با شخصیت. کسانی که در بودنشان سرشار از حضورند و در نبودنشان هم تاثیرشان را می‌گذارند. کسانی که همواره به خاطر ما می‌مانند. دوستشان داریم و برایشان ارزش و احترام قائلیم.



دسته چهارم ؛ آنانی که وقتی هستند نیستند، وقتی که نیستند هستند

شگفت‌انگیزترین آدم‌ها در زمان بودشان چنان قدرتمند و با شکوه‌اند که ما نمی‌توانیم حضورشان را دریابیم، اما وقتی که از پیش ما می‌روند نرم نرم آهسته آهسته درک می‌کنیم. باز می‌شناسیم. می‌فهمیم که آنان چه بودند. چه می‌گفتند و چه می‌خواستند. ما همیشه عاشق این آدم‌ها هستیم. هزار حرف داریم برایشان. اما وقتی در برابرشان قرار می‌گیریم قفل بر زبانمان می‌زنند. اختیار از ما سلب می‌شود. سکوت می‌کنیم و غرقه در حضور آنان مست می‌شویم و درست در زمانی که می‌روند یادمان می‌آید که چه حرف‌ها داشتیم و نگفتیم. شاید تعداد این‌ها در زندگی هر کدام از ما به تعداد انگشتان دست هم نرسد.

دکتر شریعتی

ganjeeneh — Thu, 24 Jan 2008 18:23:18 GMT

سلام

وقتی این وبلاگ رو شروع کردم می خواستم چیزایی را که بلد بودم، چیزایی قشنگی را که داشتم با بقیه شریک بشم، اما تو این دوسال بیشتر از اینکه چیزی بدم چیزایی گرفتم. خیلی چیزا به دست آوردم. خیلی چیزا یاد گرفتم. یعنی یه جورایی وارداتم بیشتر از صادراتم بوده. دوستای خیلی خوبی پیدا کردم. با آدمای خیلی بزرگی آشنا شدم که خیلی بهشون مدیونم.

می خواستم به این بهانه از همتون تشکر کنم.
خانی (کاغذ بریده ها)، نی (بشنو این نی)، درویش (شمیم بهشت)، سرور (کلمات قصار)، محیا (آهای رفیق)، قطره بارون (یار با ماست...)، نوید (پندهای زندگی)، نرگسی،
مجتبی، محمد، علی، امیرحسین، وجیهه، مهدی، تنهاترین و همه دوستای خوبم که منو به اینجا رسوندن.

و خدا هم که همیشه پشت منه و آدمها و راه هایی جلو پام می ذاره که منو بالا ببره.

می خوام سال سوم رو هم با همین مطلب شروع کنم که هر چی بیشتر می گذره می بینم که ما چقدر کوچکیم در برابر اون و چقدر باید قدر شناسش باشیم...

منت خدای را عز و جل که طاعتش موجب قربت است و به شکر اندرش مزید نعمت.هر نفسی که فرو میرود ممد حیات است و چون برمیاید مفرح ذات.پس در هر نفسی دو نعمت موجود است و بر هر نعمتی شکری واجب.
از دست و زبان که برآید                   کز عهده ی شکرش به درآید

بنده همان به که ز تقصیر خویش          عذر به درگاه خدای آورد
ورنه سزاوار خداوندیش                        کس نتواند که به جای آورد

باز این چه شورش است.....

ganjeeneh — Thu, 17 Jan 2008 07:01:18 GMT

باز این چه شورش است که در خلق عالم است		باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است
باز این چه رستخیز عظیم است کز زمین		بی نفخ صور خاسته تا عرش اعظم است
این صبح تیره باز دمید از کجا کزو		کار جهان و خلق جهان جمله در هم است
گویا طلوع می‌کند از مغرب آفتاب		کاشوب در تمامی ذرات عالم است
گر خوانمش قیامت دنیا بعید نیست		این رستخیز عام که نامش محرم است
در بارگاه قدس که جای ملال نیست		سرهای قدسیان همه بر زانوی غم است
جن و ملک بر آدمیان نوحه می‌کنند		گویا عزای اشرف اولاد آدم است
خورشید آسمان و زمین نور مشرقین		پرورده‌ی کنار رسول خدا حسین

□

کشتی شکست خورده‌ی طوفان کربلا		در خاک و خون طپیده میدان کربلا
گر چشم روزگار به رو زار می‌گریست		خون می‌گذشت از سر ایوان کربلا
نگرفت دست دهر گلابی به غیر اشک		زآن گل که شد شکفته به بستان کربلا
از آب هم مضایقه کردند کوفیان		خوش داشتند حرمت مهمان کربلا
بودند دیو و دد همه سیراب و می‌مکند		خاتم ز قحط آب سلیمان کربلا
زان تشنگان هنوز به عیوق می‌رسد		فریاد العطش ز بیابان کربلا
آه از دمی که لشگر اعدا نکرد شرم		کردند رو به خیمه‌ی سلطان کربلا
آن دم فلک بر آتش غیرت سپند شد		کز خوف خصم در حرم افغان بلند شد

محتشم کاشانی

بزرگترین طرفدار و دوستدار

ganjeeneh — Tue, 01 Jan 2008 10:44:18 GMT

چقدر لذت داره وقتی می خونم که خدا به دفاع از آدم جلوی فرشته هاش وا می ایستد و اونا را سر جاشون می نشوند. وقتی که میبینم که خدا پشت ما در می آد و از آدم طرفداری می کند، به آدم بودنم میبالم.
اون موقعی که خدا آدم را آفرید و فرشته ها همه به صدا در اومدند که خدایا این چیه؟ چرا انسان را آ فریدی؟ که فساد کند و خونریزی؟ مگر ما تو رو این همه سال عبادت نکردیم؟ مگر ما تسبیحت نمی کنیم؟ و همه اعتراض کردند. و خدا جلوشون ایستاد که ساکت. چی دارید میگید؟ من چیزی از آدم می دانم که شما نمی دانید. بیخود اعتراض نکنید. و بعد عظمت آدم را به فرشته هاش نشون داد و گفت اگر میتونید اینطوری باشید. همه گفتند خدایا تو بزرگی. ما جز اونچه که تو بهمون یاد دادی چیزی نمی دانیم. و سر تعظیم فرود آوردند.

و چقدر دوست داشتنیه اون لحظه که آدم جلوی اون هم فرشته، تو بغل خدا جا می گیرد ...
و خدا میگه تو رو دوست دارم و همیشه پشتیبان و مراقبت هستم...

فکر کنیم 7

ganjeeneh — Wed, 26 Dec 2007 15:45:18 GMT

فَلَولا فَضلُ اللهِ عَليکم و رَحمتُهُ لَکُنتم مِنَ الخاسِرين.

و اگر فضل و رحمت خدا بر شما نبود، از زیانکاران بودید.

بقره - 64